در شرایطی که بسیاری از کشورها با اجرای برنامههای مهاجرتی ویژه سرمایهگذاران به جذب سرمایه خارجی و ایجاد اشتغال پرداختهاند، کانادا همچنان فاقد چنین برنامهای است؛ موضوعی که به باور کارشناسان و مقامات پیشین، فرصتی بزرگ اما از دسترفته به شمار میرود.
جری واینر (Gerry Weiner)، وزیر پیشین مهاجرت کانادا که نخستین بار این برنامه را در دولت برایان مالرونی معرفی کرده بود، بار دیگر بر ضرورت احیای آن تأکید کرده است. او معتقد است کانادا امروز بیش از هر زمان دیگر به سرمایه و اشتغال نیاز دارد و یک برنامه مهاجرتی مبتنی بر سرمایهگذاری میتواند همزمان پاسخگوی این دو نیاز باشد.
بر اساس آمارهای رسمی، کسری زیرساختی کانادا حدود ۲۹۵ میلیارد دلار برآورد شده و هر ساله نیز رو به افزایش است. از پلها و جادهها گرفته تا سیستمهای حملونقل و تأسیسات آبرسانی، همگی به سرمایهگذاری فوری نیاز دارند. در این میان، یک برنامه سرمایهگذاری مهاجر میتواند میلیاردها دلار سرمایه خارجی را به سوی این پروژهها هدایت کند، بدون آنکه فشار مالیاتی بیشتری بر دوش شهروندان قرار گیرد.
به گفته رحمد صبیرُف، وکیل مهاجرت در تورنتو، اگر سالانه تنها هزار سرمایهگذار بین یک تا پنج میلیون دلار در پروژههای تأییدشده سرمایهگذاری کنند، میتوان سالانه بین یک تا پنج میلیارد دلار منابع جدید برای ساخت مسکن، بازسازی زیرساختها و پروژههای عمومی فراهم کرد.
سرمایهگذاری خارجی نهتنها منابع مالی جدید وارد کشور میکند، بلکه بهطور مستقیم محرک ایجاد شغل است. هر پروژه زیرساختی که با این سرمایهها تأمین مالی شود، فرصتهای کاری برای شرکتهای ساختمانی و کارگران کانادایی ایجاد میکند و درآمد مالیاتی تازهای برای دولتها به همراه دارد.
برای سرمایهگذاران خارجی نیز این برنامه فرصتی برای دریافت اقامت دائم کانادا فراهم میکند، مشروط بر رعایت الزامات قانونی. این اقدام «فروش تابعیت» محسوب نمیشود، زیرا همچنان شرط حضور فیزیکی در کشور برای حفظ اقامت و اخذ تابعیت لازم است. با این حال، خانوادههایی که در پی امنیت، آموزش باکیفیت و خدمات درمانی ممتاز هستند، کانادا را مقصدی مطلوب خواهند یافت.
برنامه پیشین سرمایهگذاران فدرال به دلیل ضعف در نظارت و استانداردهای پایین مورد انتقاد قرار گرفت و در نهایت لغو شد. اما کارشناسان معتقدند که مشکل از اصل برنامه نبود، بلکه در نحوه اجرا بود. به باور واینر، میتوان با تعیین سقفهای بالاتر برای سرمایهگذاری، نظارت دقیق بر منابع مالی، تعریف نتایج مشخص برای ایجاد شغل و جلوگیری از ورود سرمایههای سفتهبازانه به بخش مسکن، برنامهای شفاف و مؤثر طراحی کرد.
در حالیکه ایالات متحده، پرتغال، یونان و حتی کشورهای کوچک کارائیب همچون سنتکیتس و نویس با برنامههای مهاجرتی ویژه سرمایهگذاران میلیاردها دلار جذب کردهاند، نبود چنین برنامهای در کانادا خلأیی آشکار ایجاد کرده است. بهویژه اکنون که تعرفههای جدید آمریکا صادرات کانادا را تهدید میکند و سرمایهگذاران داخلی به دنبال فرصتهای خارجی هستند، اهمیت جذب سرمایه خارجی بیش از پیش احساس میشود.
به اعتقاد کارشناسان، اکنون زمان آن فرا رسیده که کانادا با بازطراحی برنامه مهاجرتی سرمایهگذاران، میلیاردها دلار سرمایه تازه به کشور جذب کند، پروژههای حیاتی را تأمین مالی نماید و هزاران فرصت شغلی ایجاد کند. جهان پر است از سرمایهگذارانی که به دنبال مکانی امن و مطمئن برای سرمایههای خود هستند و کانادا نیز مملو از پروژههایی است که نیازمند منابع مالیاند. تنها چیزی که مانع تحقق این همگرایی میشود، فقدان اراده سیاسی است.
