گزارشهای تازه نشان میدهد نمرات ریاضی دانشآموزان کانادایی بیش از یک دهه است که روندی نزولی دارد؛ مسئلهای که به گفته کارشناسان، تنها با تغییر رویکردی گسترده در نظام آموزشی، خانوادهها و نگرش عمومی جامعه قابل اصلاح است. لیندا کولگن، استاد بازنشسته آموزش ریاضی ابتدایی در دانشگاه کوئینز، این وضعیت را «نگرانکننده و از نظر فرهنگی پذیرفتهشده» توصیف میکند و میگوید برخلاف بیسوادی خواندن، ضعف در ریاضی در جامعه امری عادی تلقی میشود.
به گفته کولگن، عملکرد ریاضی کودکان در مهدکودک و پایه اول، حتی پیشبینیکنندهتری از موفقیت تحصیلی آینده آنها نسبت به مهارت خواندن است. این موضوع در گزارش اخیر مؤسسه سی.دی. هاو نیز مورد تأکید قرار گرفته و افت ریاضی «یک چالش فوری ملی» خوانده شده است؛ چراکه موفقیت زودهنگام در ریاضی ارتباط مستقیمی با موفقیت شغلی و درآمد در حوزههایی مانند علم، فناوری و امور مالی دارد.
آنا استوکه، استاد ریاضیات دانشگاه وینیپگ و نویسنده این گزارش، با استناد به دادههای سال ۲۰۲۳ میگوید دانشآموزان کانادایی در تمام استانها بهطور میانگین پایینتر از استانداردهای بینالمللی عمل میکنند. به گفته او، این افت از سالها پیش از پاندمی کرونا آغاز شده و در برخی استانها معادل عقبماندگی دو سال یا بیشتر تحصیلی است.
کارشناسان دلایل متعددی برای این روند ذکر میکنند، اما یکی از عوامل اصلی، فاصله گرفتن نظام آموزشی از آموزش مستقیم معلممحور و گرایش افراطی به روشهای مبتنی بر «کاوش و اکتشاف» است؛ رویکردی که به گفته کولگن، بدون فراهمکردن دانش پایه لازم، دانشآموزان را سردرگم کرده است. همچنین، «اضطراب ریاضی» در میان بسیاری از معلمان ابتدایی نیز بهعنوان عاملی پنهان اما مؤثر مطرح میشود.
در بخش راهکارها، گزارش تأکید میکند که مشکل اصلی کمبود بودجه نیست، بلکه نحوه تخصیص منابع است. پیشنهادهایی مانند ارزیابی اجباری جدول ضرب تا پایان پایه چهارم، غربالگری همگانی ریاضی از مهدکودک تا پایه هشتم و تمرکز دوباره بر آموزش صریح معلممحور مطرح شده است. کولگن همچنین هشدار میدهد که پایینبودن تعداد دانشآموزانی که با ریاضی و علوم پایه دوازدهم فارغالتحصیل میشوند، دسترسی آنها به بخش بزرگی از آموزشهای عالی، فنی و کارآموزی را بهشدت محدود میکند.
