باویک شارما در نوجوانی و در دوران رشد در تورنتو، آینده ۲۵ سالگی خود را روشن و باثبات تصور میکرد: تشکیل خانواده، درآمد ششرقمی و زندگی آسوده. اما امروز، در ۲۷سالگی، به دلیل هزینههای بالای اجاره و مخارج زندگی، ناچار است دوباره با والدینش در کیچنرِ انتاریو زندگی کند.
او میگوید مسیر بزرگسالی برای نسل والدینش که حدود ۳۰ سال پیش از هند به کانادا مهاجرت کردند، سادهتر بود: «کار میگرفتی، پسانداز میکردی، خانه میخریدی و سرمایهگذاری میکردی.» به گفته شارما، امروز همهچیز— از مسکن گرفته تا غذا—گرانتر شده و دستیابی به همان اهداف به تعویق افتاده است.
پژوهشگران میگویند تصور نسل جوان از «زندگی رؤیایی» در وضعیت «گذار» قرار دارد. گزارش شادی جهانی نشان میدهد کاناداییهای زیر ۳۰ سال که در سال ۲۰۱۱ شادترین گروه سنی بودند، اکنون کمنشاطتریناند. در گزارش ۲۰۲۴ این مطالعه، افت شادی جوانان کانادایی استثنایی توصیف شده؛ تنها چهار کشور افت شدیدتری داشتهاند. با این حال، کانادا در مجموعِ همه سنین، در ردههای بالای شادی جهانی باقی مانده است.
آنتونی مککَنی، نویسنده اصلی گزارش شادی کانادا، میگوید انتظارات جوانان در حال بازتعریف است: «تصویر ما از بزرگسالی—شغل، امنیت مالی و خانه—در حال تغییر است.»
مصاحبهها از دشواری ساختن زندگیِ تصورشده حکایت دارد: بازار مسکن غیرقابلدسترس، پسانداز دشوار، فشارهای فضای آنلاین و بحران سلامت روان. دادهها نشان میدهد توان خرید مسکن برای جوانان به بدترین سطح چند دهه اخیر رسیده و پسانداز پیشپرداخت خانه بهطور چشمگیری طولانیتر شده است. همزمان، سن ازدواج و فرزندآوری نیز افزایش یافته است.
جان هِلیوِل، استاد اقتصاد و از بنیانگذاران گزارش شادی جهانی، میگوید الگوی قدیمی Uشکل—شادی بالا در جوانی، افت در میانسالی و افزایش در سالمندی—دیگر صادق نیست. «شادی جوانان آنقدر افت کرده که از میانسالان هم پایینتر آمده است.» به گفته او، نااطمینانی شغلی و قیمت مسکن عوامل کلیدیاند.
پژوهشگران کانادایی میگویند شدت افت میتواند به نوع پرسش بستگی داشته باشد. دادههای آمار کانادا کاهش ملایمتری را نشان میدهد و بسیاری از جوانان همچنان از رضایت فعلی خود سخن میگویند. مککَنی این وضعیت را «در حال گذار» مینامد.
شبکههای اجتماعی و چرخه ۲۴ساعته خبر فشار مضاعفی ایجاد کردهاند. با این حال، برخی جوانان با تمرکز بر لحظه، اجتماعهای محلی و اهداف نزدیکتر—از روابط تا فعالیتهای داوطلبانه—راههایی برای حفظ رضایت یافتهاند.
هِلیوِل خوشبین است: سرعت افت شادی نشان میدهد امکان بهبود وجود دارد. او بر اهمیت پیوندهای اجتماعی و کنشهای کوچک روزمره تأکید میکند—از مهربانیهای ساده تا مشارکت اجتماعی—که میتواند اثر موجی بر احساس رضایت از زندگی بگذارد.
