با افزایش شمار کاناداییهایی که خود را «نورودایورجنت» (دارای الگوهای مغزی متفاوت ناشی از شرایطی مانند بیشفعالی و نقص توجه، اوتیسم یا نارساخوانی) معرفی میکنند، بسیاری از محیطهای کاری همچنان بر اساس یک الگوی ذهنی واحد طراحی شدهاند.
بر اساس آمار شرکت EY کانادا، حدود ۱۵ درصد از جمعیت جهان — از جمله حدود ۶۰۰ هزار کانادایی — خود را نورودایورجنت میدانند. با این حال، نزدیک به ۸۶ درصد از برخی گروههای نورودایورجنت در کانادا یا بیکارند یا بهطور کامل از ظرفیت کاریشان استفاده نمیشود.
وایشالی جاشی Vaishali Joshi، استراتژیست حوزه سلامت سازمانی، در گفتوگو با برنامه «صبح بخیر کانادا» شبکه سی تی وی هشدار داد که این ناهماهنگی در محیطهای کاری، به شکل خاموش کارکنان را به سمت فرسودگی شغلی سوق میدهد. او گفت: «ممکن است فرد در محیط کار آرام یا ساکت به نظر برسد، اما در واقع برای همراه شدن با جریان کاری، انرژی زیادی صرف میکند و احساس فشار دارد.»
جاشی افزود بسیاری از افراد نورودایورجنت برای جبران این فشار، ساعتهای طولانیتری کار میکنند تا کارهایی را انجام دهند که دیگران ممکن است به شیوهای متفاوت و سادهتر انجام دهند. به گفته او، این روند به فرسودگی و آسیبهای روانی میانجامد.
یکی از مکانیزمهای رایج و زیانبار در میان این گروه، «ماسک زدن» است؛ به این معنا که افراد رفتارهای طبیعی خود را سرکوب کرده و سعی میکنند الگوهای رفتاری نوروتایپیک (عمومی) را تقلید کنند تا از قضاوت یا نگاه انتقادی دیگران دور بمانند.
جاشی توضیح داد که این پدیده دو شکل دارد:
- نشان دادن ظاهری آرام و موافق از طریق لبخند، تأیید یا گفتن «همه چیز خوب است»؛
- رفتار به شیوههایی که برایشان طبیعی نیست، مانند مرتب کردن میز کار برای شبیه شدن به دیگران.
او تأکید کرد این روند طاقتفرساست و اغلب باعث بروز اضطراب، افسردگی و ادامه چرخه پنهانکاری میشود.
جاشی با تأکید بر نقش کارفرمایان، دو محور «ارتباط مؤثر» و «انعطافپذیری» را برای ایجاد محیطهای کاری نورواشمول کلیدی دانست. او پیشنهاد کرد مدیران به جای یکسان فرض کردن روش پردازش اطلاعات برای همه، از کارکنان بپرسند که ترجیح میدهند چگونه یادداشتهای جلسات یا دستورالعملها را دریافت کنند. همچنین تنظیم ساعات کاری، انتخاب بین دورکاری یا حضور فیزیکی، و توجه به زمانهای بهرهوری هر فرد میتواند به بهبود عملکرد و سلامت روان کمک کند.
او افزود: «ایجاد محیطهای کاری نورواشمول با همدلی و گفتوگوی باز آغاز میشود. در محیط کار امروزی، ما با نسلها، سبکهای یادگیری و شرایط گوناگون روبهرو هستیم. زمان آن رسیده که این تفاوتها را بپذیریم و برای آنها فضا باز کنیم.»
