در دو دهه گذشته، بازار مسکن در آمریکای شمالی دستخوش یکی از پرتلاطمترین دورههای تاریخ خود شده است؛ دورهای که در آن برخی شهرها شاهد جهشهایی چشمگیر بودهاند و برخی دیگر با رشد کندتر، اما همچنان پایدار، مسیر خود را طی کردهاند. تازهترین دادههای مبتنی بر آمار زیلو و تحلیل «حنیف بیات» نشان میدهد که سه شهر کانادا—ونکوور، مونترال و تورنتو—در مرکز این تغییرات قرار دارند و بیشترین افزایش قیمت را طی سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ تجربه کردهاند.
بر اساس این گزارش، ونکوور با رشد بیسابقه ۱۷۵ درصدی در صدر فهرست قرار دارد؛ شهری که سالهاست با کمبود عرضه مسکن، تقاضای فزاینده و جذب سرمایه خارجی روبهروست. پس از آن، مونترال با ۱۶۷ درصد و تورنتو با ۱۶۴ درصد رشد، جایگاههای دوم و سوم را از آن خود کردهاند. این سه شهر کانادایی بهتنهایی نشاندهنده روندی هستند که طی آن ترکیبی از رشد جمعیت، مهاجرت گسترده و محدودیتهای زیرساختی، بازار مسکن را به میدان رقابتی شدید تبدیل کرده است.
در ایالات متحده، بیشترین افزایش قیمت در شهرهای جنوبی و موسوم به «سانبلت» رخ داده است؛ از جمله دالاس، شارلوت و دنور که هرکدام رشد بیش از ۱۲۰ درصدی ثبت کردهاند. این شهرها طی سالهای اخیر مقصد مهاجرت داخلی و توسعه اقتصادی بودهاند و همین عوامل به جهش قیمتها دامن زده است.
با این حال، در میان شهرهای ساحلی—جایی که همواره جزو گرانترین بازارهای مسکن بودهاند—تصویر متفاوتی دیده میشود. شهرهایی مانند سانفرانسیسکو، لسآنجلس و نیویورک رشد کندتری داشتهاند و افزایش قیمت آنها بین ۶۰ تا ۸۰ درصد باقی مانده است. کارشناسان میگویند بالا بودن قیمت پایه در سال ۲۰۰۵ دلیل اصلی کندی رشد درصدی در این بازارهاست.
در انتهای فهرست، واشنگتن دیسی و شیکاگو قرار دارند که تنها ۴۱ درصد رشد قیمت را طی این دو دهه تجربه کردهاند؛ رقمی که بسیار کمتر از میانگین ۹۲ درصدی ثبتشده برای کل ۲۵ شهر است.
