آغاز سال ۲۰۲۶ با تحولات کمسابقهای در نظم جهانی همراه شده است؛ تحولاتی که به باور بسیاری از ناظران، نشاندهنده تغییر جدی در مفهوم حاکمیت ملی و توازن قدرت در عرصه بینالملل است. در سال ۲۰۲۵، دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، با اقداماتی بحثبرانگیز دامنه نفوذ و اقتدار آمریکا را به چالش کشید و واکنش مؤثری از سوی جامعه جهانی مشاهده نشد.
بر اساس گزارشها، بازداشت نیکلاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا، و در اختیار گرفتن عملی بزرگترین ذخایر نفتی جهان، پیام روشنی به سایر کشورها مخابره کرد؛ پیامی که حاکی از آمادگی واشنگتن برای استفاده از قدرت نظامی و اقتصادی بهمنظور تأمین منافع خود است. این تحولات، بازارهای انرژی و اقتصاد جهانی را با عدم قطعیت فزایندهای مواجه کرده و جایگاه کشورهایی مانند چین و کانادا را تحت تأثیر قرار داده است.
در این میان، نگرانیها درباره آینده مزیت انرژی کانادا افزایش یافته است. نفت خام کانادا که از جهاتی با نفت ونزوئلا شباهت دارد، ممکن است در صورت تغییر مسیر صادراتی آمریکا جایگزین شود؛ موضوعی که میتواند پیامدهای اقتصادی قابل توجهی برای اتاوا به همراه داشته باشد.
همزمان، اظهارات اخیر ترامپ درباره گرینلند، مکزیک و کلمبیا، بر نگرانیها افزوده است. او با زیر سؤال بردن حاکمیت گرینلند و تهدید ضمنی برخی کشورهای آمریکای لاتین، بر رویکردی تأکید کرده که منتقدان آن را بیاعتنا به معاهدات، مرزهای بینالمللی و اصول حقوق بینالملل میدانند.
تحلیلگران معتقدند این تحولات میتواند الگویی جدید از سیاست مبتنی بر «قدرت سخت» را تثبیت کند؛ الگویی که در آن منابع طبیعی و موقعیتهای راهبردی، بیش از گذشته به اهداف ژئوپلیتیک تبدیل میشوند. در چنین شرایطی، کشورهایی مانند کانادا و مناطق حساسی چون گرینلند، ناگزیر با چالشهای تازهای در حفظ منافع و حاکمیت خود روبهرو خواهند بود.
