با وجود کاهش نرخ بهره، کند شدن روند تورم (هرچند قیمتها هنوز در حال افزایش هستند)، سقوط ارزش املاک و کاهش قیمت اجاره به پایینترین سطح چند سال اخیر، زندگی در تورنتو همچنان بهشدت پرهزینه است. بسیاری از حقوقها قادر به همگام شدن با افزایش قیمت کالاها، خدمات و مسکن در پنج سال گذشته نیستند.
براساس گزارش جدید مرکز مطالعات سیاستهای کانادا (CCPA)، برای خرید یک خانه معمولی در منطقه کلانشهری تورنتو، فردی باید سالانه بیش از ۲۰۴ هزار دلار درآمد داشته باشد تا توان پرداخت اقساط ماهانه را داشته باشد. حتی اگر کسی به وام مسکن وابسته نباشد، برای اجاره یک آپارتمان معمولی نیز باید درآمد قابل توجهی داشته باشد.
این گزارش نشان میدهد که برای پوشش راحت هزینه یک واحد یکخوابه در تورنتو و همزمان تأمین هزینههای زندگی پایه، فرد باید حداقل ۳۷.۶۶ دلار در ساعت درآمد داشته باشد؛ یعنی بیش از دو برابر حداقل دستمزد فعلی در انتاریو که ۱۷.۲۰ دلار است و از اول اکتبر به ۱۷.۶۰ دلار افزایش مییابد.
بر اساس معیار CCPA، برای آنکه یک شهر واقعاً قابل استطاعت باشد، فرد شاغل با حداقل دستمزد تماموقت باید قادر باشد کمتر از ۳۰ درصد درآمد ناخالص خود را به اجاره اختصاص دهد. این شاخص تورنتو را به عنوان «غیرقابل استطاعتترین» شهر کانادا معرفی کرده است.
در گزارش آمده است: «تعجبآور نیست که ونکوور و تورنتو در صدر فهرست غیرقابل استطاعت قرار دارند، بهطوری که فرد شاغل تماموقت باید تقریباً ۳۸ دلار در ساعت درآمد داشته باشد تا یک واحد یکخوابه برایش مقرون به صرفه باشد.» این میزان معادل سالانه ۷۸ هزار و ۳۳۳ دلار در تورنتو و ۷۸ هزار و ۶۹۹ دلار در ونکوور است. کسانی که کمتر درآمد دارند، ناچار به کار اضافی، اختصاص سهم بیشتری از درآمد به مسکن یا زندگی با همخانه خواهند بود.
نتیجهگیری این گزارش این است که برای کسی که با حداقل دستمزد کار میکند، تقریباً غیرممکن است که بهتنهایی هزینه مسکن را پوشش دهد و همزمان زندگی راحتی داشته باشد. از میان تمام شهرهای کانادا، تنها هشت شهر معیارهای استطاعت CCPA برای واحدهای یکخوابه را برآورده میکنند.
