صخرههای سنگی نیاگاراNiagara Escarpment که بیش از ۴۱۵ میلیون سال پیش، پیش از انقراض دایناسورها شکل گرفتهاند، میراث دوران دریاچهای باستانی هستند که از ویسکانسین تا ایالت نیویورک کشیده شده بود. اگرچه آبشار نیاگارا مشهورترین جلوه زمینشناختی این منطقه است، برای بسیاری از کوهنوردان و طبیعتگردان، این پدیده طبیعی تنها نقطه آغاز سفری ۹۰۰ کیلومتری در امتداد «مسیر بروس» (Bruce Trail) بهشمار میآید؛ مسیری که از مرز کانادا و ایالات متحده آغاز شده و تا شبهجزیره صخرهای بروس در سواحل دریاچه هیوران امتداد دارد.
این مسیر که از حاشیه پرتراکمترین مناطق مسکونی کانادا عبور کرده و به سوی جنگلهای مخروطی، مراتع، تالابها و جنگلهای کارولینی پیش میرود، فرصتی منحصربهفرد برای تجربه تلفیق طبیعت و فرهنگ فراهم میسازد. برخی از کوهنوردان حرفهای این مسیر را در کمتر از ۹ روز پیمودهاند، در حالیکه افراد دیگر ممکن است سالها در قالب بخشهای جداگانه آن را طی کنند.
پیادهروی در دل تاریخ و طبیعت زنده
مسیر بروس از میان شهرهای کوچک روستایی عبور کرده و گاه با موزههای هنری و بستنیهای محلی همراه میشود. در کنار آبشار نیاگارا که تصویرش بر بسیاری از کارتپستالها دیده میشود، این مسیر حدود ۵۰۰ آبشار دیگر را نیز در دل خود جای داده و در برخی نقاط، ارتفاع صخرهها به بیش از ۳۳۵ متر میرسد.
آنت سانبرگ (Annette Sandberg) که در سال ۲۰۱۶ نخستین پیمایش کامل خود را انجام داده، در توصیف تجربهاش از ارتباط عمیق با طبیعت میگوید: «در همان هفته اول، روباهی در مسیر دیدم. لحظهای نگاهمان تلاقی کرد؛ بدون ترس. آن روباه به آرامی دور شد و من همانجا فهمیدم جنگل برای گفتن داستانی آماده است.»
سانبرگ اکنون مدیر گروه کوهنوردی Blue Mountain است؛ یکی از ۹ گروه داوطلبانه که ضمن نگهداری از مسیر اصلی و ۴۰۰ کیلومتر مسیرهای فرعی، خدماتی چون راهنمایی و ترابری را نیز ارائه میدهند.
زیستبوم جهانی یونسکو و فسیلهایی از دوران سیلورین
صخرههای این مسیر، روایتگر فسیلهای مرجان، تریلوبیت و کرینوئیدها از دوران سیلورین هستند. زیستبوم متنوع مسیر که بهعنوان بخشی از ذخیرهگاه زیستکره یونسکو شناخته میشود، شامل ۳۰۰ گونه پرنده، ۵۵ گونه پستاندار (از جمله گوزن دمسفید و خفاش قهوهای در معرض انقراض)، ۳۶ گونه خزنده و دوزیست و حدود ۹۰ گونه ماهی است.
این مسیر همچنین بخشی از تاریخ بومیان کانادایی و راههای سنتی آنها را منعکس میکند؛ راههایی که قرنها پیش از ورود اروپاییها استفاده میشدند. همچنین در قرن نوزدهم، این مسیر به بخشی از شبکه راهآهن زیرزمینی تبدیل شد؛ راهی برای فرار بردگان آمریکایی به سوی آزادی در کانادا.
پیوند محیط زیست با تاریخ سیاهان در کانادا
زوینا گری (Zwena Gray)، فعال محیطزیست و پژوهشگر تاریخ سیاهان، مسیر بروس را در ۳۹ روز پیمود. او میگوید: «هرگز به این اندازه عمیق به حضور تاریخ سیاهان در طرف کانادایی مرز فکر نکرده بودم. این مسیر، پلی میان تاریخ و طبیعت برای من شد.»
الهام گرفته از مسیر آپالاچی؛ تلاش برای حفاظت مستمر
ایده مسیر بروس نخستینبار در سال ۱۹۶۰ توسط دو طبیعتدوست کانادایی، ری لوز و رابرت بیتمن، مطرح شد. آنها با الهام از مسیر آپالاچی در آمریکا، هدفی دوگانه داشتند: معرفی ویژگیهای منحصربهفرد صخرههای نیاگارا به عموم مردم و ترویج حفاظت از طبیعت در یکی از پرجمعیتترین مناطق کشور.
اکنون «موسسه محافظت از مسیر بروس» (Bruce Trail Conservancy) حدود ۱۶ هزار هکتار زمین را مدیریت میکند؛ ۷۲ درصد این اراضی تحت مالکیت عمومی یا این موسسهاند و باقی، متعلق به افراد خیر است. این سازمان سالانه بین ۱۵ تا ۲۰ قطعه زمین خریداری میکند و مسیر پیادهروی همواره در حال تغییر است؛ بهطوری که هیچ دو نفری مسیر کامل یکسانی را تجربه نمیکنند.
از کمپهای رایگان تا موزههای شهری
در حال حاضر، اقامتگاههای نزدیک مسیر شامل ۲۱ کمپ رایگان، خوابگاهها، هتلها و مهمانخانههای بومی هستند. شهر همیلتون، با جمعیتی بالغ بر ۶۰۰ هزار نفر، بهگونهای در میانه صخرههای نیاگارا قرار گرفته که مسیر بروس از میان آن عبور میکند؛ بنابراین دسترسی به فروشگاه، گالری هنری، هتل و رستوران در طول مسیر امکانپذیر است.
پایان مسیر در توبِرموری، اما نه پایان ماجراجویی
پایان رسمی مسیر بروس در شهر ساحلی توبِرموری، در شمالیترین نقطه شبهجزیره بروس است؛ جایی که مسافران میتوانند به پارک ملی دریایی Fathom Five رفته، در جزیره فلاورپات اردو بزنند یا به کشتیهای غرقشده غواصی کنند. مسیر ممکن است پایان یابد، اما صخرههای نیاگارا به مسیر خود ادامه میدهند؛ به سوی جزیره منیتولین و فراتر.
