با شدت گرفتن فصلهای آتشسوزی جنگلی در این کشور، راهبردهای اطفای حریق و پیشگیری از آتشسوزیهای گسترده هم در داخل و هم در سطح بینالمللی زیر ذرهبین قرار گرفتهاند.
یکی از پرسشهای رایج این است: چرا کانادا نمیتواند تمامی آتشسوزیهای جنگلی را مهار کند؟
کارشناسان جنگلداری و نیروهای آتشنشانی میگویند پاسخ این سؤال به دلایل گوناگون از جمله ملاحظات زیستمحیطی، محدودیت منابع و شرایط دشوار جغرافیایی بازمیگردد.
سارا باد، مسئول اطلاعرسانی آتشسوزی در سرویس آتشسوزی بریتیش کلمبیا، در اینباره گفت: «مردم فکر میکنند موضوع ساده است: باید آب را روی آتش بریزیم و کار تمام شود. اما در واقع ماجرا بسیار پیچیدهتر از این است.»
این بحثها در حالی شدت گرفته که نمایندگان آمریکا نیز با اشاره به تأثیر دود ناشی از آتشسوزیهای کانادا بر کیفیت هوا، خواستار اقدام جدی شدهاند.
بودجه جدید برای پژوهشهای مقابله با آتشسوزی
دولت فدرال کانادا اوایل ماه جاری دهها میلیون دلار برای پروژههای تحقیقاتی در حوزه پیشگیری از آتشسوزی اختصاص داد. این طرحها شامل مدیریت جنگلها و جوامع محلی در مواجهه با تغییر الگوهای اقلیمی و آتشسوزیها خواهد بود.
استیو تیلور، پژوهشگر مرکز جنگلداری اقیانوس آرام، گفت: «اکنون بیشتر از زاویه تابآوری به مسئله نگاه میکنیم؛ یعنی پذیرش این واقعیت که با تغییرات اقلیمی، آتشهای بیشتری در چشمانداز طبیعی رخ خواهد داد و جوامع باید خود را با این واقعیت سازگار کنند.»
چرا نمیتوان همه آتشها را خاموش کرد؟
به گفته سرویس آتشسوزی بریتیش کلمبیا، شدت، اندازه و محل وقوع آتش تعیین میکند که چه راهبردی باید به کار گرفته شود. اولویت اصلی، حفاظت از مردم، زیرساختها، جوامع بومی و مناطق تاریخی یا فرهنگی است.
باد توضیح داد که در آتشسوزیهای شدید (سطوح چهار به بالا در مقیاس ششگانه) حضور مستقیم نیروها ایمن نیست و در این موارد ممکن است نیاز به آتشزدن کنترلشده برای جلوگیری از گسترش حریق باشد.
چرا برخی آتشها به حال خود رها میشوند؟
تیلور و باد تأکید کردند که آتشسوزی بخشی طبیعی از چرخه حیات جنگلهاست، بهویژه در مناطق بکر و دورافتاده. بسیاری از گونههای درختی برای بقا و تکثیر به آتش وابستهاند. به گفته تیلور، حدود ۴۰ درصد جنگلهای کانادا در مناطقی قرار دارند که نیازی به مهار آتش وجود ندارد و اساساً دسترسی به آنها برای نیروهای اطفای حریق امکانپذیر نیست.
نقش هواپیماهای آبپاش
در حالی که برخی سیاستمداران خواستار استفاده گستردهتر از هواپیماها و بالگردهای آبپاش شدهاند، باد توضیح داد که این ابزار تنها میتواند شدت آتش را کاهش دهد تا نیروهای زمینی بتوانند وارد عمل شوند. آنچه آتش را بهطور کامل خاموش میکند، مهار سوخت و اخگرهای زیرزمینی با روشهای زمینی مانند «ردیابی سرد» است. همچنین دود غلیظ در بسیاری مواقع پرواز هواپیماهای آبپاش را ناممکن میسازد.
نیاز به راهبردهای نوین
وزارت منابع طبیعی کانادا اعلام کرده است که خطر آتشسوزی به دلیل تغییرات اقلیمی، گسترش سکونت در مناطق جنگلی و سیاستهای گذشته افزایش یافته است. این وزارتخانه بر ضرورت ایجاد تعادل میان بروز طبیعی آتش و کاهش تهدید برای مردم و زیرساختها تأکید کرد.
تیلور نیز خاطرنشان کرد که جغرافیای کانادا همواره مانعی برای خاموشکردن همه آتشها خواهد بود و تمرکز باید بر تابآوری جوامع و پیشگیری باشد: «از مدیریت سوخت و کاهش پوشش گیاهی تا برنامهریزی شهری، استانداردهای ساختوساز و طرحهای تخلیه، باید رویکردی فراگیر و جامعهمحور در پیش گرفت.»
دولت فدرال اعلام کرده است که از بودجه ۴۵.۷ میلیون دلاری اخیر، حدود ۳.۹ میلیون دلار به پروژههای بومی اختصاص یافته است که دانش و شیوههای سنتی بومیان را در مدیریت آتشسوزیها به کار میگیرند.
