با انتصاب لنا دیاب به ریاست وزارت مهاجرت کانادا، انتظارات جامعه مهاجرتی بالا بود. وزیر جدید، فرزند مهاجران، سهزبانه و دارای سابقه وزارت در استان نوا اسکوشیا معرفی شد؛ ترکیبی که به گفته برخی فعالان «طرحی ایدهآل» به نظر میرسید.
اما این خوشبینی بهسرعت جای خود را به ناامیدی داد. استفان رایشهولد، مدیر اجرایی یک ائتلاف سازمانهای خدمات مهاجران در کبک، میگوید با وجود درخواستهای مکرر پس از تحلیف دیاب در مه ۲۰۲۵، هرگز موفق به گفتوگوی مستقیم با او نشده است. او وزیر را «کاملاً غایب» توصیف کرد و این وضعیت را در مقایسه با وزیر پیشین مارک میلر غیرمعمول دانست.
رادیو-کانادا با پنج سازمان دیگر نیز گفتوگو کرده که همگی دسترسی محدود به وزیر را تأیید کردند. «کنگره اوکراینیهای کانادا» اعلام کرد تنها یک بار از طریق ویدئوکنفرانس با دیاب صحبت کرده و هنوز نتوانسته دیدار حضوری ترتیب دهد.
در معدود حضورهای علنی، عملکرد دیاب نیز زیر سؤال رفته است. در یک جلسه کمیته، نماینده بلوک کبکوا کلود دبلوفوی از پاسخهای او ابراز نارضایتی کرد. چند هفته بعد، منتقد محافظهکار مهاجرت، میشل رمپل گارنر، در جلسهای پرتنش او را «وزیر بسیار بد» خواند.
به گزارش رادیو-کانادا، ۱۰ نماینده لیبرال بهطور محرمانه درباره عملکرد دیاب اظهار نظر کردهاند؛ تنها یک نفر از او دفاع کرده و ۹ نفر دیگر گفتهاند وزیر «بیش از حد تحت فشار» است. برخی نمایندگان حتی اذعان کردهاند برای حل پروندههای فوری مهاجرتی از مسیرهای دیگری استفاده میکنند.
دفتر مارک کارنی در پاسخ اعلام کرد نتایج کار وزیر «قابل مشاهده» است و دولت موفق شده ورود ساکنان موقت، درخواستهای پناهندگی و تعداد دانشجویان خارجی را بهطور قابل توجهی کاهش دهد.
با این حال، منتقدان از احزاب مختلف تأکید دارند که مدیریت پرونده مهاجرت مستلزم پاسخگویی بیشتر و ارتباط فعالتر با ذینفعان است—چالشی که به گفته آنان همچنان پیش روی وزیر باقی مانده است.
