گزارشهای تازه نشان میدهد که متوسط قیمت اجاره در تورنتو طی یک سال گذشته با شیبی نزولی همراه بوده و نسبت به سایر کلانشهرهای کانادا کاهش شدیدتری داشته است. با این حال، هزینههای زندگی در این شهر همچنان از حد توان بسیاری فراتر است؛ تا جایی که حتی افرادی با درآمد نزدیک به ۱۰۰ هزار دلار نیز همچنان ترجیح میدهند ــ یا ناچارند ــ بهعنوان مستأجران بلندمدت در این شهر بمانند و از خرید خانه صرفنظر کنند.
این یافتهها بخشی از گزارش جدید پلتفرم بررسی سوابق مستأجران «سینگلکی» است که با تحلیل صدها هزار درخواست اجاره از سراسر کشور، تصویری از وضعیت اجارهنشینی در کانادا در سال ۲۰۲۵ ارائه میکند.
قدرت مالی بالاتر مستأجران تورنتو در مقایسه با سایر شهرها
بر اساس این گزارش، مستأجران تورنتو ــ با وجود پرداخت اجارهای بهمراتب بالاتر از چهار شهر از پنج شهر مورد بررسی (بهطور متوسط ۲٬۵۸۱ دلار) ــ از نظر مالی در وضعیت بهتری قرار دارند.
مستأجران این شهر با میانگین درآمد ۹۴ هزار و ۳۷۰ دلار در سال، بالاتر از همتایان خود در کلگری، وینیپگ، مونترال، هالیفکس و حتی ونکوور قرار میگیرند. با آنکه بدهی ماهانه این گروه نیز بیشتر است (حدود ۶۹۳ دلار)، اما بهترین رتبه اعتباری را دارند و نسبت اجارهبهدرآمد و اجارهبهعلاوه بدهیبهدرآمد آنها کمتر از میانگین ملی است.
همچنین، درصد کمتری از مستأجران تورنتو با مشکلات ورشکستگی و مطالبات معوق مواجهاند؛ به ترتیب ۱.۱ درصد و ۴.۳ درصد، در حالی که میانگین ملی ۳.۳ و ۱۱.۶ درصد گزارش شده است.
افزایش سن و دوره اجارهنشینی؛ تغییر الگوی سنتی زندگی
با وجود خبرهای امیدوارکننده، برخی از روندها نسبت به سالهای گذشته رو به وخامت گذاشته است. یکی از مهمترین آنها افزایش طول دوره اجارهنشینی است؛ بهطوریکه میانگین سن مستأجران تورنتو اکنون به ۳۴ سال رسیده است.
در این گزارش آمده است: «اجارهنشینی در کانادا دیگر یک مرحله کوتاهمدت از زندگی نیست. اکنون سن میانه مستأجران بین ۳۱ تا ۳۳ سال است و حدود ۱۲ درصد از خانوارهای مستأجر، دارای فرزند هستند. این امر نشان میدهد که بسیاری از مستأجران بهجای گذر از اجاره به مالکیت، در حال سکونت طولانیمدت در واحدهای اجارهایاند.»
گزارش میافزاید الگوی سنتی «اجارهنشینی در دهه ۲۰ زندگی و خرید خانه پیش از تولد فرزند» در حال فروپاشی است، زیرا «مستأجران اکنون در میانه دهه ۳۰ زندگی قرار دارند و داشتن یا نداشتن فرزند بیش از سن، به میزان دسترسیپذیری مسکن در هر منطقه بستگی دارد.»
افزایش فشار هزینه مسکن بر زندگی شهروندان
بحران دسترسیپذیری مسکن که بخشی از آن ناشی از رشد سریع جمعیت است، اکنون به موضوعی جدی و اجتنابناپذیر تبدیل شده است. سهم بیشتری از درآمد شهروندان ــ چه در تورنتو و چه در سایر شهرهای کانادا ــ صرف تأمین هزینه مسکن میشود.
در تورنتو، نسبت اجاره به درآمد به ۳۰.۶ درصد رسیده است؛ رقمی که در میانه محدوده شهرهای مورد بررسی قرار میگیرد اما در آستانه سطح «غیرقابلتحمل» توصیف میشود. بر اساس الگوی استاندارد محاسبه دستمزد کافی برای زندگی، هزینه مسکن نباید بیش از ۳۰ درصد درآمد را شامل شود.
این نسبت در شهرهایی مانند ونکوور (۳۵.۶ درصد)، مونترال (۳۲.۳ درصد) و هالیفکس (۳۴.۲ درصد) حتی بالاتر است، با وجود آنکه هزینه مسکن و سایر مخارج در این شهرها کمتر از تورنتو است.
