تنها یکپنجم از متخصصان کانادایی همچنان به ساعات کاری سنتی اداری پایبند هستند و اکثریت برای پاسخ به حجم کار، فراتر از چارچوب معمول به فعالیت میپردازند.
طبق نظرسنجی انجامشده، تنها ۸ درصد متخصصان اعلام کردهاند که به ساعات اصلی کار پایبند میمانند؛ در حالی که ۴۱ درصد گزارش دادهاند روز خود را زودتر آغاز کرده یا دیرتر به پایان میرسانند و ۳۸ درصد نیز ساعات کاریشان را وابسته به حجم کار میدانند.
دلیل اصلی افزایش ساعات کاری، جبران عقبماندگیها و رعایت مهلتها عنوان شده است؛ بهگونهای که ۶۴ درصد پاسخدهندگان به این عامل اشاره کردهاند. علاوه بر این، یکچهارم متخصصان بهدلیل همکاری با تیمهایی در مناطق زمانی دیگر، ساعات بیشتری کار میکنند.
بر اساس گزارشی جداگانه، کارکنان واحدهای منابع انسانی بهطور متوسط ۳.۷ ساعت اضافهکاری در هفته دارند که عمدتاً ناشی از وقفههای کاری در طول روز است.
بار کاری و کمبود نیروی متخصص
کارفرمایان در مواجهه با کمبود مهارتها، بخشی از وظایف را میان کارکنان موجود تقسیم میکنند (۲۱ درصد) یا از افراد کمتر متخصص برای پر کردن جای خالی بهره میبرند (۳۱ درصد). این شرایط سبب شده است که ۳۲ درصد از متخصصان کانادایی حجم کار خود را «سنگین» یا «فشارآور» توصیف کنند.
شان پادِل، مدیر شرکت رابرت والترز آمریکای شمالی که این نظرسنجی را انجام داده، میگوید: «با وجود افزایش هزینهها و تأثیر آن بر برنامههای استخدامی، بسیاری از کارفرمایان همچنان همان سطح بهرهوری را انتظار دارند و این فشار بیشتری بر کارکنان وارد میکند. بسیاری از کارمندان کانادایی برای پاسخ به این فشار یا همکاری با همکاران در مناطق زمانی مختلف، ساعات بیشتری کار میکنند.»
ساعات کاری سنتی در کانادا معمولاً از ۹ صبح تا ۵ بعدازظهر تعریف میشود، هرچند بسیاری در بازه ۸ تا ۶ فعالیت دارند. میانگین کار هفتگی ۳۷.۵ ساعت است، اما طبق آمارهای پیشین اداره آمار کانادا، حدود ۳۲.۵ درصد از کارکنان تحت مقررات فدرال گزارش دادهاند که بدون دریافت دستمزد اضافه، بهطور متوسط ۲.۷ ساعت در هفته اضافهکاری میکنند.
پادِل تأکید میکند: «برای جلوگیری از فشار به متخصصان جهت حضور مداوم، باید پاسخگوییها مشخص شود؛ از جمله استفاده از برچسبگذاری مناطق زمانی در مکاتبات، ارسال تأخیری پیامها و تعیین بازههای زمانی توافقشده برای تماسهای بینالمللی.»
راهکارهای مقابله با اضافهکاری
طبق گزارشی دیگر، اضافهکاری بهعنوان یک عادت ناسالم در حال گسترش است و بهویژه کارکنان استانهای آتلانتیک بیش از سایر نقاط کشور در این زمینه پیشتاز هستند.
۴۴ درصد از کارمندان کانادایی بهعنوان راهکاری برای افزایش بهرهوری پیشنهاد دادهاند که محل کار آنها «ساعات قدرتی» را بهصورت آزمایشی اجرا کند؛ یعنی بازههای زمانی مشخص و بدون وقفه برای تمرکز کامل بر وظایف.
پادِل هشدار میدهد: «اگر کارفرمایان همچنان فرهنگ اضافهکاری پنهان را در سازمانهای خود تحمل کنند – بهویژه در شرایط کندی روند استخدام – نهتنها با خطر فرسودگی و ترک کار کارکنان روبهرو میشوند، بلکه افت روحیه و کاهش بهرهوری نیز اجتنابناپذیر خواهد بود.»
او تأکید میکند که این موضوع نیازمند بازتعریف انتظارات کاری از سوی مدیران است: «رهبران باید صراحتاً افزایش وظایف را به رسمیت بشناسند و با تدوین دستورالعملهای روشن و واقعبینانه، از کارکنان در اولویتبندی وظایف، تعیین مهلتها و شفافسازی ظرفیت کاری حمایت کنند.»
