نظرسنجیهای اخیر نشان میدهد حمایت عمومی از سیاستهای مهاجرتی در کانادا به پایینترین سطح تاریخی خود رسیده است. بنا بر دادههای وزارت مهاجرت، پناهندگان و شهروندی کانادا، سال گذشته برای نخستینبار از زمان آغاز نظرسنجیهای سراسری در سال ۱۹۹۶، اکثریت کاناداییها معتقد بودند شمار مهاجران به این کشور بیش از اندازه است. همچنین، نتایج یک نظرسنجی جدید نانوس (Nanos) در سپتامبر نشان میدهد ۷۱ درصد پاسخدهندگان خواستار کاهش ورود مهاجران هستند.
کارشناسان هشدار میدهند در صورتی که دولت فدرال نتواند حمایت افکار عمومی را نسبت به یکی از سیاستهای محوری کشور بازگرداند، رشد اقتصادی بلندمدت و جایگاه ژئوپلیتیکی کانادا در معرض خطر قرار خواهد گرفت.
افزایش بیسابقه مهاجرت پس از دوران همهگیری کووید-۱۹، بحران مسکن از پیش موجود را تشدید کرد. افزایش نرخ فقر و بیخانمانی موجب شده نگرانی کاناداییها درباره توانایی کشور در تأمین نیازهای ساکنان فعلی افزایش یابد. بسیاری از تحلیلگران اذعان دارند که سیاستهای مهاجرتی دولت در دوران پس از پاندمی به درستی مدیریت نشده و نگرانیهای عمومی در این زمینه موجه است.
با این حال، آمارهای جدید نشان میدهد روند ورود مهاجران در سال جاری کاهش چشمگیری یافته و رشد جمعیت فصلی به پایینترین سطح تاریخی خود رسیده است؛ حتی پایینتر از سالهای همهگیری.
کارشناسان تأکید میکنند که در بلندمدت، رشد اقتصادی، تأمین خدمات اجتماعی و افزایش قدرت بینالمللی کانادا مستلزم جذب مهاجران بیشتر است. تجربه ژاپن بهعنوان نمونهای هشداردهنده مطرح میشود؛ کشوری که به دلیل پیرشدن سریع جمعیت و امتناع از پذیرش مهاجر، با دههها رکود اقتصادی روبهرو شد.
در کانادا، مهاجران نقش مهمی در کارآفرینی، نوآوری و ارتقای سطح تحصیلات فرزندان دارند. نرخ باروری در این کشور با ۱٫۲۶ تولد به ازای هر زن، بسیار پایینتر از میانگین کشورهای گروه هفت است. این امر موجب میشود بدون ورود مهاجران، تعداد نیروی کار جوانی که از نظامهای بازنشستگی و خدمات اجتماعی حمایت میکنند، سالبهسال کاهش یابد.
به گفته تحلیلگران، جمعیت نه تنها برای رشد اقتصادی بلکه برای افزایش وزن ژئوپلیتیکی کانادا نیز حیاتی است. کشورهای دارای بازارهای بزرگ، مانند چین و هند، نفوذ بیشتری در عرصه تجارت و سیاست جهانی دارند. همچنین، توان نظامی کشورها ارتباط مستقیم با جمعیت دارد؛ در حالی که نیروهای مسلح کانادا در حال حاضر با کمبود حدود ۱۴ هزار نفر پرسنل مواجهاند.
برخی از مشکلاتی که منتقدان به مهاجرت نسبت میدهند، در واقع ریشه در عوامل اقتصادی داخلی دارند. برای مثال، بیکاری جوانان بیشتر ناشی از ضعف کلی اقتصاد و سیاستهای تجاری است تا افزایش عرضه نیروی کار مهاجر.
در حوزه مسکن نیز کارشناسان تأکید میکنند گرچه مهاجرت میتواند فشار تقاضا را افزایش دهد، اما مشکل اصلی در ناکارآمدی بازار مسکن است. محدودیتهای زونینگ شهری، کمبود نقدینگی برای سازندگان و افزایش هزینههای ساخت، از موانع اصلی افزایش عرضه مسکن محسوب میشوند.
در حالی که نگرانیهای عمومی درباره پیامدهای کوتاهمدت مهاجرت قابل درک است، کارشناسان بر اهمیت تمرکز بر اهداف بلندمدت تأکید دارند. به باور آنان، اولویت کنونی باید اصلاح سیاستهای مسکن و بهبود زیرساختها باشد، اما کاهش گسترده مهاجرت میتواند رشد اقتصادی، پایداری نظامهای اجتماعی و جایگاه جهانی کانادا را تضعیف کند.
