در حالی که کانادا بهعنوان یکی از رهبران جهانی در تدوین راهنماهای درمان چاقی شناخته میشود، بسیاری از بیماران در داخل کشور همچنان برای دسترسی به همین خدمات با انتظارهای طولانی مواجهاند؛ وضعیتی که کارشناسان آن را «پارادوکس کانادایی» مینامند.
سازمان بهداشت جهانی World Health Organization (WHO) اخیراً نخستین دستورالعمل خود درباره داروهای ضدچاقی را منتشر کرد و رویکرد «بیماری مزمن» را تأیید نمود؛ مدلی که متخصصان کانادایی سالها از آن حمایت کردهاند. بر اساس چارچوب کانادا در سال ۲۰۲۰، چاقی بیماری مزمن و عودکنندهای است که نیازمند مراقبت جامع و مادامالعمر، شامل تشخیص بهموقع، تیم درمانی هماهنگ، حمایت سلامت روان، دارودرمانی و در موارد لازم جراحی باریاتریک است.
با وجود این پیشگامی، اجرای داخلی با کندی همراه بوده است. اکنون بیش از یکچهارم بزرگسالان کانادایی با چاقی زندگی میکنند و زمان انتظار برای ویزیت متخصص به رکورد حدود ۳۰ هفته رسیده است. همچنین این بیماری بهطور نامتناسبی گروههای دارای محرومیت اجتماعی و اقتصادی را درگیر میکند.
کارشناسان میگویند بسیاری از نظامهای سلامت، از جمله کانادا، هنوز به رویکردهای پراکنده و مبتنی بر وزن تکیه دارند. کمبود منابع، آموزش ناکافی پزشکان، پوشش بیمهای ناهماهنگ و ظرفیت محدود جراحی باریاتریک — با زمانهای انتظار ۱.۵ تا نزدیک ۹ سال — از موانع اصلی اجرای کامل راهنماهاست.
در مارس ۲۰۲۵، استان آلبرتا نخستین منطقهای بود که چاقی را رسماً بیماری مزمن اعلام کرد؛ اقدامی که میتواند مسیر پوشش درمانی گستردهتر را هموار کند. با این حال، نبود چارچوب ملی هماهنگ باعث شده بیماران همچنان با نظامی تکهتکه روبهرو باشند.
متخصصان تأکید میکنند بدون اجرای عملی این راهنماهای پیشرو، دستاورد علمی کانادا به بهبود واقعی زندگی بیماران منجر نخواهد شد.
