با وجود تلاش فزاینده شرکتها برای بازگرداندن کارکنان به دفاتر کاری، نظرسنجی تازهای از مؤسسه «انگِس رید» نشان میدهد که اکثریت کاناداییها همچنان ترجیح میدهند از خانه کار کنند و بسیاری از آنان در برابر بازگشت اجباری، مقاومت نشان خواهند داد.
بر اساس نتایج این نظرسنجی که در تاریخ ۲۸ ژوئیه منتشر شده، ۵۹ درصد از پاسخدهندگان ترجیح میدهند یا بهطور کامل (۲۹ درصد) یا عمدتاً (۳۰ درصد) به شکل دورکار فعالیت داشته باشند. این تمایل در میان کسانی که پیشتر تجربه دورکاری داشتهاند به ۷۶ درصد افزایش مییابد. در مقابل، تنها ۹ درصد از کارکنان مشاغل دفتری تمایل دارند بهطور کامل به محل کار بازگردند.
الکس گالاگر، مدیر منابع انسانی در شرکت Engage HR، در گفتوگو با شبکه CTV با اشاره به سردرگمی کارکنان در مواجهه با بازگشت بدون تغییر در وظایف شغلی گفت: «کارکنان خواهند پرسید اگر قرار است همان کار را از پشت میز در خانه انجام دهم، چرا باید رفتوآمد کنم و وقت تلف کنم؟»
این بررسی همچنین نشان داد تنها ۲۸ درصد از افرادی که اکنون دورکار هستند، در صورت درخواست، بدون مخالفت به محل کار بازمیگردند. یکسوم از آنان میگویند از تصمیم شرکت پیروی میکنند اما به دنبال کار جدید خواهند رفت، در حالی که ۲۴ درصد نیز اعلام کردهاند احتمالاً استعفا خواهند داد.
در همین حال، لیندا داکسبری، استاد مدیریت در دانشگاه کارلتون، معتقد است بسیاری از کارکنان در عمل چنین تصمیماتی را اجرایی نمیکنند. او گفت: «گفتن اینکه کار را ترک میکنید آسان است، اما عملی کردن آن دشوار؛ بهویژه با توجه به وضعیت نهچندان مطلوب بازار کار.»
داکسبری همچنین هشدار داد مشاغلی که تماماً از راه دور انجام میشوند، بیشتر در معرض خطر حذف یا جایگزینی با هوش مصنوعی قرار دارند.
از سوی دیگر، آمارها نشان میدهد زنان ۳۵ تا ۵۴ ساله—که احتمال بیشتری دارد مادر کودکان خردسال باشند—بیشترین تمایل را به دورکاری دارند. ۳۷ درصد از این گروه ترجیح میدهند بهطور کامل از خانه کار کنند. رواندرمانگر و صاحب کسبوکار، رکسان فرانسیس، در این رابطه گفت: «زنان هنوز بخش زیادی از وظایف نگهداری خانه و فرزندپروری را بر عهده دارند و با بازگشت به محل کار، باید برای مراقبتهای پس از مدرسه نیز هزینه کنند.»
با این حال، داکسبری خاطرنشان کرد که کار کردن مؤثر در خانه با حضور کودکان امکانپذیر نیست و همین مسئله میتواند به برداشت منفی کارفرمایان از بهرهوری کارکنان منجر شود.
از سوی دیگر، ۵۷ درصد از پاسخدهندگان معتقدند بهرهوری در دورکاری برابر یا حتی بیشتر از کار حضوری است. این رقم در میان افرادی که تجربه دورکاری دارند به ۷۳ درصد میرسد. با این حال، داکسبری میگوید ارزیابی خودکارکنان همیشه بازتاب دقیقی از واقعیت نیست.
با وجود تمام این چالشها، فرانسیس بر این باور است که دورکاری میتواند دامنه جذب نیرو را گسترش داده و بهبود سلامت روان کارکنان را در پی داشته باشد. در مقابل، داکسبری هشدار داد که سیاستهای ناعادلانه در تعیین شرایط کاری، موجب ایجاد اختلاف و بیاعتمادی در محیطهای کاری میشود.
به گفته کارشناسان، راهحل میتواند در اجرای دقیق مدلهای ترکیبی (Hybrid Work) باشد؛ هرچند این مدل نیز نیازمند تلاش هماهنگ و گفتگو میان کارفرمایان و کارکنان است. گالاگر در این زمینه گفت: «کارفرمایانی که انعطافپذیری نشان میدهند و با کارکنان با احترام و شفافیت برخورد میکنند، رضایت بیشتری از سوی نیروی انسانی دریافت میکنند.
