۲۹ سپتامبر ۱۹۶۲، کانادا با پرتاب ماهواره «الوئت ۱» به فضا، پس از شوروی و آمریکا سومین کشوری شد که ماهوارهای را بهطور مستقل طراحی و تولید میکند. از بازوی رباتیک کانادآرم تا مشارکت در ساخت ایستگاه فضایی بینالمللی، این کشور نقشی پررنگ در عرصه فضانوردی داشته است. اما یک حوزه همچنان مغفول مانده: پرتاب موشک از خاک کانادا.
اکنون دو شرکت نورداسپیس و ریاکشن داینامیکس قصد دارند این کمبود را جبران کنند. آنان میگویند پرتاب موشکهای ساخت داخل از پایگاههای فضایی کانادا، علاوه بر ایجاد شغل، تضمینکننده حاکمیت ملی است.
نخستین گامها
نورداسپیس هفته آینده موشک ۴.۵ متری تایگا را از نیوفاندلند بهصورت زیرمداری پرتاب میکند و تا سال ۲۰۲۷ قصد دارد موشک بزرگتر توندرا را برای حمل ۵۰۰ کیلوگرم محموله به مدار زمین بفرستد. ریاکشن داینامیکس نیز با همکاری پایگاه فضایی تجاری Maritime Launch Services در نوا اسکوشیا درصدد پرتاب موشک آرورا ۸ است.
اقتصاد فضایی نوظهور
بشار الزین، مدیرعامل ریاکشن داینامیکس، تأکید میکند که این صنعت تنها مسئله حاکمیت نیست، بلکه میتواند صدها شغل ایجاد کند و زمینهساز اقتصادی تازه شود. استیو ماتیر، بنیانگذار MLS، نیز میگوید داشتن توانایی پرتاب مستقل برای کانادا و متحدانش، بهویژه در فضای ژئوپلیتیک متغیر امروز، حیاتی است.
پرورش استعداد داخلی
با وجود نبود پرتابگر ملی در گذشته، دانشجویان کانادایی در مسابقات بینالمللی همواره خوش درخشیدهاند. سازمان غیرانتفاعی Launch Canada از سال ۲۰۱۸ به رشد این حوزه کمک کرده است. تازهترین نمونه، پرتاب موشک دانشجویی استارسِیلور از قلمرو کری در کبک بود که بزرگترین موشک ساختهشده توسط دانشجویان در کانادا به شمار میرود.
مهندسان جوان، همچون اولگ خالیمونوف از دانشگاه کنکوردیا، آیندهای روشن برای برنامههای مداری حتی در سطح دانشگاهها تصور میکنند. آنان معتقدند کانادا میتواند به قطب پژوهش فضایی جهان بدل شود.
افزایش اعتمادبهنفس ملی
راهول گوئل، مدیرعامل نورداسپیس، میگوید امروز سخن گفتن از «ظرفیتهای حاکمیتی» دیگر عجیب به نظر نمیرسد، بلکه مایه افتخار است: «سرمایهگذاری و ساخت در کانادا نه فقط ممکن، بلکه ضروری است.»
