برای دههها، مهاجرت در کانادا بهعنوان یک ارزش ملی و منبع قدرت اقتصادی و اجتماعی مطرح بود و کمتر سیاستمداری حاضر میشد درباره محدود کردن آن سخن بگوید. اما دادههای جدید نشان میدهد نگاه افکار عمومی به این مسئله تغییر اساسی کرده است.
طبق نظرسنجی تازه مؤسسه نانوس، نزدیک به سهچهارم شهروندان کانادایی اکنون خواستار کاهش تعداد مهاجران تازهوارد هستند. همچنین دادههای انوایرنیکس نشان میدهد طی سه سال اخیر سهم کسانی که معتقذند «مهاجران بیش از حد به کشور میآیند» ۳۱ درصد افزایش یافته و به حدود ۶۰ درصد رسیده است؛ سطحی که از زمان آغاز این سنجش در سال ۱۹۷۷ کمسابقه بوده است. نظرسنجی آباکوس دیتا نیز نشان میدهد تقریباً یکسوم رأیدهندگان، مهاجرت را در زمره سه اولویت اصلی کشور قرار دادهاند.
این تغییر سریع دیدگاهها فضای سیاسی را دگرگون کرده است. مارک کارنی، نخستوزیر لیبرال، در نشست فراکسیون حزب در ادمونتون گفت سطح فعلی مهاجرت «پایدار» نیست و نیاز به رویکردی «متمرکزتر» وجود دارد. او وعده داد سیاستهای مهاجرتی و برنامه کارگران خارجی موقت بازنگری خواهد شد. در همین حال، پیر پالیِور، رهبر حزب محافظهکار، موضعی سختتر اتخاذ کرده و با تأکید بر ورود «بیش از حد و بیش از اندازه سریع» مهاجران، خواستار تعیین «سقف سختگیرانه» و لغو کامل برنامه کارگران خارجی موقت شده است. میشل رمپل گارنر، منتقد مهاجرتی حزب محافظهکار، این برنامه را «نظامی وابسته به نیروی کار موقت و ارزان» دانست که فرصتهای شغلی کاناداییها را تضعیف کرده است.
از سوی دیگر، دیوید اِبی، نخستوزیر نیودموکرات بریتیش کلمبیا، نیز سیاستهای اتاوا را عامل فشار بر سرپناهگاهها و بانکهای غذا دانسته است. مارک میلر، وزیر پیشین مهاجرت از حزب لیبرال، اعتراف کرده که برنامه کارگران خارجی موقت دچار فساد و سوءاستفاده است و باید اصلاح شود.
کارشناسان دلیل این تغییر نگرش را رشد بیسابقه جمعیت میدانند. در سه سال اخیر جمعیت کانادا سالانه حدود یک میلیون نفر افزایش یافت که بیشتر آن ناشی از ورود دانشجویان بینالمللی و کارگران موقت بود. شمار مجوزهای تحصیلی فعال در سال ۲۰۲۳ به یک میلیون رسید. این رشد سریع فشار شدیدی بر بازار مسکن، خدمات درمانی و بازار کار وارد کرد و صبر مردم را فرسوده ساخت. دادههای تازه آمار کانادا نشان میدهد در سهماهه نخست سال ۲۰۲۵ رشد جمعیت تقریباً متوقف شده است؛ نشانهای از تغییر سیاستهای دولت.
میکال اسکوترد، استاد اقتصاد دانشگاه واترلو، میگوید سیاستهای دولت پیشین لیبرال به رهبری جاستین ترودو اجماع تاریخی کاناداییها در حمایت از مهاجرت را تخریب کرده است. به گفته او، «مردم لزوماً ضد مهاجر یا بیگانههراس نیستند، بلکه معتقدند دولت مدیریت درستی بر این روند نداشته است.» وی همچنین افزود محافظهکاران نیز سالها درباره رشد بیسابقه مهاجرت سکوت کردند و تنها پس از تغییر افکار عمومی به انتقاد پرداختهاند.
در همین حال، فعالان مدنی هشدار دادهاند که مهاجران بهطور ناعادلانه به عنوان عامل مشکلات اقتصادی معفی شدهاند. کارن کوک، از «اتحاد کارگران مهاجر برای تغییر»، میگوید بحران مسکن و گرانی ناشی از سیاستهای اقتصادی، شرکتهای بزرگ و مالکان عمده است نه مهاجران. او تأکید کرد بیشتر کارگران خارجی موقت در بخشهای کشاورزی، حملونقل و ساختوساز فعالیت میکنند و جایگزین شغلهای موقت دانشجویی نیستند.
با این حال، کاهش حمایت عمومی از مهاجرت نگرانیهایی در خصوص افزایش خشونت و تبعیض علیه تازهواردان ایجاد کرده است. کارشناسان میگویند آینده سیاست مهاجرتی کانادا در آستانه تغییرات جدی قرار دارد و پاییز امسال احتمالاً شاهد اعلام برنامههای جدید در پارلمان خواهیم بود؛ برنامههایی که به گفته لیبرالها قرار است «سطوح مهاجرت را پایدار» و «اعتماد عمومی به این نظام» را
