با آغاز فصل پاییز، و همزمان با کاهش نور روز کاناداییها بار دیگر آماده تغییر ساعت میشوند. امسال، ساعتها در بامداد یکشنبه دوم نوامبر یک ساعت به عقب کشیده خواهد شد و کشور به «ساعت استاندارد» بازمیگردد. این تغییر به شهروندان یک ساعت خواب بیشتر هدیه میدهد، اما همزمان روزهای پاییزی و زمستانی کوتاهتر به نظر میرسند؛ خورشید زودتر طلوع و زودتر نیز غروب خواهد کرد.
در مقابل، در فصل بهار ساعتها در ماه مارس یک ساعت به جلو کشیده میشوند که به معنای از دست رفتن یک ساعت خواب در آن شب و جابهجایی زمان طلوع و غروب خورشید به یک ساعت دیرتر است.
ساعت تابستانی نخستینبار در سال ۱۹۰۸ در کانادا اجرا شد و از آن زمان تاکنون همواره موضوعی محل مناقشه میان پژوهشگران و سیاستمداران بوده است. برخی مطالعات به پیامدهای منفی احتمالی آن بر سلامت افراد، از جمله اختلال در چرخه خواب و افزایش خطر مشکلات قلبی اشاره کردهاند.
هرچند بیشتر مناطق کانادا همچنان از ساعت تابستانی پیروی میکنند، تصمیمگیری درباره استفاده یا عدم استفاده از آن در اختیار هر شهرداری است. در بریتیش کلمبیا مناطقی مانند چتوویند، کرستون، داوسن کریک، فورت نلسون و فورت سنجان این تغییر را اعمال نمیکنند. در ساسکاچوان نیز اغلب شهرها ساعت تابستانی را اجرا نمیکنند، مگر در مواردی مانند لویدمینستر، کریتون و دِنِر بیچ. قلمرو یوکان نیز کاملاً استفاده از ساعت تابستانی را کنار گذاشته است.
در ایالات متحده نیز از سال ۲۰۰۷ تاریخ تغییر ساعت با کانادا هماهنگ بوده است. با این حال، بحث بر سر آینده این نظام زمانی در آن کشور شدت گرفته است. دونالد ترامپ، رئیسجمهور وقت آمریکا، در دسامبر ۲۰۲۴ در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس تغییر ساعت را «پرهزینه و آزاردهنده» خواند و وعده داد برای حذف آن تلاش کند.
در ژانویه ۲۰۲۵، طرحی موسوم به «قانون حفاظت از آفتاب» در هر دو مجلس سنا و نمایندگان آمریکا ارائه شد که در صورت تصویب، ساعت تابستانی را بهعنوان زمان دائمی در سراسر ایالات متحده تثبیت خواهد کرد. به این ترتیب، دیگر نیازی به تغییر ساعت در طول سال وجود نخواهد داشت.
در کانادا نیز بحثها همچنان ادامه دارد؛ موافقان بر مزایای اقتصادی و صرفهجویی در مصرف انرژی تأکید میکنند و مخالفان بر آثار منفی آن بر سلامت عمومی و نظم زندگی روزمره.
