گواهیهای سرمایهگذاری تضمینشده (GIC) طی سالهای اخیر بار دیگر مورد توجه سرمایهگذاران کانادایی قرار گرفتهاند و بهدلیل بازدهی ثابت، قابل پیشبینی و بدون ریسک، نقش مهمی در حفظ پساندازها ایفا کردهاند. با این حال، همزمان با تغییر مسیر نرخهای بهره و تداوم نگرانیها درباره تورم، برخی سرمایهگذاران در حال بازنگری در این پرسش هستند که آیا قفلکردن سرمایه در GICها همچنان منطقی است یا خیر.
GICها چه مزایایی دارند؟
مهمترین ویژگی GICها، تضمین اصل سرمایه و نرخ بازده ثابت در طول دوره سرمایهگذاری است. بیشتر این ابزارها تا سقف مشخصی تحت پوشش بیمه شرکت بیمه سپردههای کانادا (CDIC) یا نهادهای استانی قرار دارند و به همین دلیل، از امنترین گزینهها برای سرمایهگذاران محتاط یا اهداف کوتاهمدت محسوب میشوند.
محدودیتهای GICها
یکی از چالشهای اصلی GICها، دوره زمانی مشخص یک تا ۱۰ ساله و محدودیت دسترسی به پول پیش از سررسید است که معمولاً با جریمه همراه میشود. همچنین، نرخ سود GICها به سیاستهای بانک مرکزی وابسته است. با کاهش تدریجی نرخ بهره و اعلام کاهش آن به ۲.۲۵ درصد در اواخر اکتبر، جذابیت GICها، بهویژه در کوتاهمدت، کاهش یافته است.
دیدگاهها و تحلیلها
در شرایط کاهش نرخ بهره، حتی GICهای بلندمدت نیز بازدهی سالهای گذشته را ارائه نمیدهند و این موضوع، هزینه فرصت سرمایهگذاری را برای برخی افراد افزایش داده است.
گزینههای جایگزین
در کنار GICها، برخی سرمایهگذاران به حسابهای پسانداز با بهره بالا، صندوقهای بازار پول و ETFهای پسانداز با بهره بالا روی آوردهاند؛ گزینههایی که نقدشوندگی بیشتری دارند اما از نظر تضمین و قطعیت بازده، همسطح GICها نیستند.
در مجموع، GICها همچنان جایگاه خود را حفظ کردهاند، اما با نزدیک شدن به سال ۲۰۲۶، انتخاب آنها بیش از هر زمان دیگری به اهداف مالی، افق زمانی و میزان ریسکپذیری سرمایهگذاران بستگی دارد.
