هر سال سازمان «ParticipACTION» کارت گزارشی درباره میزان فعالیت بدنی کاناداییها منتشر میکند؛ گزارشی که جامعترین ارزیابی وضعیت ورزش، فعالیت بدنی و تفریحات در کانادا به شمار میرود. این گزارش با تکیه بر تازهترین و معتبرترین پژوهشها و دادههای پیمایشی، میزان تحرک روزانه را بررسی کرده و در قالب ۱۷ شاخص مختلف نمرهدهی میکند. گزارش سال گذشته بر کودکان و نوجوانان متمرکز بود، اما امسال بزرگسالان مورد ارزیابی قرار گرفتهاند؛ و نتایج چندان امیدوارکننده نیست.
بر اساس این گزارش، تنها ۴۶ درصد از بزرگسالان ساکن کانادا حداقل ۱۵۰ دقیقه در هفته فعالیت بدنی دارند؛ حداقلی که برای بهرهمندی از فواید سلامتی ضروری است. این آمار برای کاناداییها نمره «C-» را به همراه داشته است.
گزارش تأکید میکند که بسیاری از بزرگسالان، به جای اختصاص دادن زمان به تحرک روزانه، وقت خود را روی مبل یا مقابل صفحهنمایشها میگذرانند. این افت عملکرد نیز پدیدهای مقطعی نیست؛ چرا که سهم افرادی که بیش از ۱۵۰ دقیقه در هفته فعال هستند، مدتهاست تغییر محسوسی نداشته است.
هیئت مسئول پژوهش، انتشار و ترویج این کارت گزارش میگوید افزایش تحرک در میان کاناداییها نیازمند رویکردی جمعی است؛ بهگونهای که دولتها، جوامع محلی، بخش خصوصی و خود افراد همگی در ایجاد فرصتهای بیشتر برای فعالیت بدنی نقش ایفا کنند.
این گروه در بیانیهای اعلام کرده است: «افزایش فعالیت بدنی در کانادا مانند هل دادن تختهسنگی بزرگ به بالای تپه است؛ کاری کند، پر از عقبگرد و آنقدر سنگین که هیچ فرد، سازمان یا بخشی بهتنهایی از عهده آن برنمیآید.»
گزارش یادآور میشود که اغلب کاناداییها بهخوبی از پیامدهای کمتحرکی آگاه هستند؛ از جمله افزایش خطر مرگومیر، بیماریهای قلبیعروقی، فشار خون بالا، دیابت نوع دو، پوکی استخوان، برخی سرطانها، افسردگی و زوال عقل. با این حال، آنچه کمتر مورد توجه قرار میگیرد، هزینههای اقتصادی کمتحرکی است. به گفته ParticipACTION، سبک زندگی کمتحرک سالانه ۳.۹ میلیارد دلار هزینه قابل پیشگیری به نظام سلامت تحمیل میکند؛ رقمی که اگر تنها ۱۰ درصد از جمعیت بزرگسال به حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت هفتگی برسند، میتواند ۶۲۹ میلیون دلار کاهش یابد.
این گزارش تأکید میکند که ارتقای نمره از «C-» الزاماً به معنای ۱۵۰ دقیقه فعالیت پیوسته و سنگین در باشگاه یا زمین ورزش نیست. پیادهروی تند چند بار در هفته، اسکی صحرانوردی، اسکیت با کودکان در پیست محلی، بازی پیکلبال یا هاکی تفریحی، همگی در محاسبه فعالیت بدنی مؤثر محسوب میشوند.
اما این تنها نمره ضعیف کاناداییها نیست. در شاخص تعداد گامهای روزانه، بزرگسالان نمره «D» گرفتهاند؛ چرا که فقط ۳۲ درصد از آنها روزانه حداقل ۷۵۰۰ قدم برمیدارند. این عدد از آن جهت اهمیت دارد که برداشتن روزانه ۷۰۰۰ تا ۸۰۰۰ قدم با کاهش ۴۷ درصدی خطر مرگومیر کلی، ۲۵ درصدی خطر بیماریهای قلبیعروقی، ۳۷ درصدی مرگومیر ناشی از سرطان و ۳۸ درصدی خطر زوال عقل مرتبط دانسته شده است.
همچنین کاناداییها در تمرینات قدرتی (D+)، تمرینات تعادلی (D) و مشارکت در ورزشهای سازمانیافته (D) نیز نمرات پایینی دریافت کردهاند. بر اساس گزارش، تنها ۳۵ درصد از بزرگسالان حداقل دو بار در هفته تمرینات قدرتی انجام میدهند، ۳۱ درصد از سالمندان بالای ۶۵ سال تمریناتی برای بهبود تعادل و وضعیت بدنی دارند و فقط ۲۷ درصد از بزرگسالان طی ۱۲ ماه گذشته در فعالیتهای ورزشی مشارکت کردهاند.
در میان این ارزیابیها، تنها نمره قابلقبول مربوط به خواب است؛ جایی که کاناداییها با نمره «B» عملکرد نسبتاً خوبی داشتهاند و ۷۰ درصد از بزرگسالان اعلام کردهاند که شبانه ۷ تا ۹ ساعت میخوابند.
گزارش در پایان میگوید برای بهبود سایر نمرات، مانند هر کارنامهای، هدف افزایش امتیازها تا پایان سال است. با توجه به اینکه نمره انگیزه (B-) و احساس توانمندی برای فعالیت (A-) نسبتاً مناسب است، مشکل اصلی نه در تمایل، بلکه در اجراست.
ParticipACTION بهعنوان «تکلیف» پیشنهاد میکند هر فرد روزانه ۳۰ دقیقه را صرف تحرک کند؛ حتی اگر این زمان بهصورت پراکنده باشد. هدفگذاری ۷۵۰۰ قدم در روز توصیه میشود و اگر این عدد زیاد به نظر میرسد، افزودن تدریجی ۱۰۰۰ قدم در روز میتواند نقطه شروع مناسبی باشد. مطالعات نشان میدهد با هر ۱۰۰۰ قدم اضافه، خطرات سلامتی کاهش مییابد و این روند تا حدود ۱۲ هزار قدم در روز ادامه دارد.
در نهایت، گزارش تأکید میکند که ایجاد تغییر چشمگیر در سلامت و شادابی عمومی زمان زیادی نمیطلبد، بلکه نیازمند تعهد روزانه است؛ تعهدی که میتواند نمره «C-» کانادا را در کارت گزارش سال آینده به «A» تبدیل کند.
