جولاه فلچر، کارآموز سطح دوم رشته نجاری از حوالی شهر استراتفورد در استان انتاریو، امیدوار است همین موقع در سال آینده در حال آمادهسازی یا شرکت در آزمونهای نهایی برای دریافت گواهی «رد سیل» باشد. او مسیر نسبتاً مستقیمی را پس از انتخاب حرفه فنی بهجای دانشگاه طی کرده است؛ از دورههای کارآموزی دبیرستانی و واحدهای دوگانه در سال دوازدهم گرفته تا برنامه پیشکارآموزی کالج که در نهایت به استخدام نزد کارفرمای فعلیاش انجامید.
با این حال، مسیر او بدون چالش نبوده است. فلچر میگوید بهدلیل کمبود اطلاعات نزد مشاوران مدرسه، ناچار شده بسیاری از مراحل را شخصاً پیگیری کند. حتی ثبت رسمی ساعات و فعالیتهای کارآموزی ـ که شرط دریافت گواهی است ـ با تأخیر انجام شده است. او میگوید حدود یک تا یکونیم سال طول کشید تا متوجه شود باید دفترچه ثبت فعالیتهای شغلی داشته باشد.
بر اساس تازهترین دادههای اداره آمار کانادا، ثبتنام جدید در برنامههای کارآموزی در سال ۲۰۲۴ به رکورد ۱۰۱ هزار و ۵۴۱ نفر رسیده که نسبت به سال قبل نزدیک به شش درصد افزایش نشان میدهد. این رشد عمدتاً ناشی از افزایش متقاضیان در استانهای آلبرتا، بریتیش کلمبیا و انتاریو در رشتههایی مانند برقکاری، لولهکشی، نجاری و تعمیرات خودرو بوده است.
با وجود این افزایش، نرخ تکمیل و دریافت گواهی همچنان پایین است. در سال ۲۰۲۴ تنها ۴۶ هزار و ۹۷۱ گواهی صادر شد که معادل حدود ۲۰ درصد کارآموزان ثبتنامشده است. به گفته امیلی اروزاسمیت از «انجمن کارآموزی کانادا»، تمرکز صرف بر جذب کافی نیست و بدون حمایت، راهنمایی و ماندگاری، بسیاری از کارآموزان در میانه راه انصراف میدهند.
کارشناسان موانعی چون مشکلات مالی، دشواری یافتن کارفرمای حامی، کاهش دستمزد هنگام شرکت در دورههای آموزشی، کمبود مربی و حتی آزار و تبعیض در محیطهای کاری را از عوامل اصلی ترک مسیر میدانند. به باور فعالان این حوزه، برای پاسخ به کمبود نیروی ماهر، سیاستها باید همزمان بر جذب و نگهداشت کارآموزان متمرکز شود.
