میانگین حقوق میتواند بسته به محل زندگی در جهان تفاوتهای چشمگیری داشته باشد و این اختلاف تنها به عناوین شغلی محدود نمیشود.
این دادهنما، میانگین حقوق ماهانه را در ۶۹ شهر بزرگ جهان از جمله سه شهر کانادا در سال ۲۰۲۵ مقایسه کرده و تغییرات تجمعی پنجساله آنها از سال ۲۰۲۰ را نشان میدهد. دادهها بر اساس اطلاعات پایگاه Numbeo و با استناد به گزارش دویچهبانک تهیه شدهاند.
لازم به ذکر است که دادههای Numbeo عمدتاً بر پایه گزارشهای جمعسپاریشده کاربران و تا حدودی (کمتر از ۱۰ درصد) گردآوری دستی هستند. به همین دلیل، نتایج میتوانند تحت تأثیر ترکیب پاسخدهندگان و زمان ثبت اطلاعات قرار گیرند؛ بهویژه در شهرهایی با بازار کار پرنوسان.
ارقام ارائهشده، میانگین حقوق ماهانه پس از کسر مالیات و به دلار آمریکا در سالهای ۲۰۲۰ و ۲۰۲۵ هستند. مقادیر سال ۲۰۲۰ تعدیلشده با تورم نیستند و بنابراین رشد ثبتشده، افزایش اسمی به دلار آمریکا را نشان میدهد و نه لزوماً افزایش واقعی قدرت خرید.
بالاترین و پایینترین حقوقها
در سال ۲۰۲۵، شهرهای سوئیس در صدر فهرست قرار دارند؛ ژنو با ۷,۹۸۴ دلار و زوریخ با ۷,۷۸۸ دلار بالاترین میانگین حقوق ماهانه را ثبت کردهاند. پس از آن، سانفرانسیسکو با ۷,۰۹۲ دلار قرار دارد که با وجود کاهش ۱۰.۶ درصدی نسبت به پنج سال گذشته، همچنان پردرآمدترین شهر آمریکا در این فهرست است.
لوکزامبورگ، بوستون، شیکاگو و نیویورک نیز در میان ده شهر نخست جهان جای دارند.
در مقابل، برخی کلانشهرهای اقتصادهای نوظهور همچنان کمتر از هزار دلار در ماه حقوق متوسط دارند؛ نشاندهنده تداوم شکاف عمیق دستمزدها در سطح جهانی.
در این میان شهرهای تورنتو، ونکوور، و مونترال به ترتیب با 3299، 3208، و 2862 دلار پایین ترن میانگین حقوق ماهانه را در میان شهرهای بررسی شده آمریکای شمالی دارد.
تغییرات حقوق از ۲۰۲۰ تاکنون
از میان ۶۹ شهر بررسیشده، تنها هفت شهر کاهش حقوق دلاری را تجربه کردهاند. قاهره با افت ۴۰.۱ درصدی بیشترین کاهش را داشته و توکیو نیز با ۱۳.۱ درصد کاهش مواجه شده است. تضعیف ارزهای محلی در برابر دلار آمریکا از عوامل اصلی این روند عنوان شده است.
در سوی دیگر، شهرهایی مانند ورشو، استانبول و بنگلور بیشترین رشد درصدی را ثبت کردهاند. در عین حال، شهرهای پردرآمد اروپایی نظیر لوکزامبورگ و ژنو بیشترین افزایش مطلق دلاری را تجربه کردهاند.
این الگوها از شکلگیری جهانی دوسرعته حکایت دارد؛ جایی که مراکز ثروتمند جهانی همچنان پیشتازند و شهرهای در حال رشد با وجود جهشهای چشمگیر، برای رسیدن به سطوح بالای درآمدی به زمان بیشتری نیاز دارند.
