یک گزارش جدید تردیدهایی را درباره توانایی سیاستهای مهاجرتی کانادا برای حفظ استعدادهای جهانی مورد نیاز جهت تقویت اقتصاد داخلی مطرح کرده است. آمارهای ارائهشده در گزارش تحت عنوان «سطلهای سوراخ» (Leaky Buckets) از سوی مؤسسه شهروندی کانادا نشان میدهد که یکپنجم مهاجران پس از ۲۵ سال این کشور را ترک میکنند؛ بیشترین خروجها در پنج سال نخست اتفاق میافتد و مهاجرانی که بیشترین مهارت و تحصیلات را دارند، بیش از دیگران کشور را ترک میکنند.
«دنیل برنارد»، مدیرعامل مؤسسه، گفت دولت فدرال باید منابع خود را از «بازداشتن افراد از ورود» به «حفظ استعدادها که در راستای منافع ملی است» تغییر دهد. او برای توضیح موضوع از تیم بیسبال تورنتو بلو جیز مثال زد و اشاره کرد که تنها یک بازیکن تیم، ولادیمیر گررو جونیور، کانادایی است. برنارد گفت: «ما بازیکنانی مانند آلخاندرو کرک، جورج اسپرینگر و بو بیچت را دعوت نکردیم تا لطفی در حق آنها کرده باشیم… ما آنها را دعوت کردیم چون میخواستیم تیممان تا حد ممکن قوی باشد.»
انتشار این گزارش واکنشهای گستردهای را برانگیخت و تنها در کمتر از ۲۴ ساعت بیش از ۱۰۰ نفر در پاسخ به فراخوان شبکه سی تی وی برای بیان تجربه خود از یافتن کار در کانادا اعلام آمادگی کردند. بسیاری از این مهاجران که بین ۱۰ تا ۲۰ سال در کانادا زندگی کردهاند، دلایل گوناگونی برای خروج از کشور مطرح کردهاند، اما رایجترین دلیل «احساس شکوفا نشدن تواناییهای حرفهای» بوده است.
«مهارت زبانی ام کافی نیست»
آنکیت میشرا، ۳۷ ساله، نخستینبار در سال ۲۰۰۶ با ویزای دانشجویی وارد کانادا شد. او سه مدرک دانشگاهی، از جمله MBA از مدرسه بازرگانی آیوی، دارد و سابقه کار در سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) را نیز در کارنامه خود ثبت کرده است. با این حال میگوید در کانادا «به کوچکترین بهانهها» در فرآیند استخدام نادیده گرفته میشود. میشرا که از سال ۲۰۱۱ شهروند کانادا است، گفت هنگام درخواست کار در مونترال به او گفتهاند «تسلط زبانیاش به اندازه کافی بومی نیست» و کارفرمایان اغلب ارزش تجربه بینالمللی او را درک نمیکنند. او اکنون به دلیل نیافتن کار پایدار در فکر بازگشت به آمریکا است.
«در سال ۲۰۲۵، خداحافظ»
کِلی بوی، ۳۱ ساله، پس از بیش از یک دهه زندگی در کانادا، ژانویه گذشته به سانفرانسیسکو نقل مکان کرد. این مهندس اهل نیجریه میگوید دوستانش در آمریکا سریعتر پیشرفت میکنند، در حالی که او در کانادا با درآمد کمتر، مالیات بالا و بازار مسکن نامناسب روبهرو بوده است. بوی که در سال ۲۰۲۳ شهروند کانادا شده بود، نوشت: «کانادا برایم خانهای دور از خانه بود… اما اکنون زمان گفتن خداحافظ فرا رسیده است.»
«به دنبال مراتع سبزتر»
انجی پرز، دارای مدرک کارشناسی ارشد و دکترا، میگوید علیرغم دریافت بیش از ۲۰۰ هزار دلار بورسیه و کمکهزینه تحصیلی در کانادا، برای یافتن شغل مناسب با چالشهای ناشی از نژادپرستی و تبعیض روبهرو بوده است. او میگوید شبکههای حرفهای لازم را ندارد و حتی زمانی که برای کار رقابت میکند، مدارکش به رسمیت شناخته نمیشود یا به عنوان فردی «بیش از حد واجد شرایط» کنار گذاشته میشود. پرز، اکنون مدیر کارآزماییهای بالینی در حوزه سرطان است، اما هنوز احساس میکند با توان واقعی خود فاصله دارد.
این روایتها نمونه کوچکی از تجربه مهاجرانی است که باور دارند فرصتهای شغلی در کانادا با استعداد و ظرفیت حرفهای آنها همخوانی ندارد و به همین دلیل رو به «مراتع سبزتر» در خارج از کشور میآورند.
